Luksong Tinik

Matagal ko nang naririnig ang iba't ibang modus operandi ng gma tao sa kalye. Pero hindi ko akalain na mararanasan ko ang isa sa mga iyon. These days kasi hindi na ako mahilig gumala. Siguro ganun talaga kapag nagiging mature ka na sa buhay. Haha. Well, going back sa sinabi ko kanina, hindi naman ito nakakatakot na experience. Nagulat lang ako na ang mga taong nasa ganitong pamamaraan ng panlililanlang sa kapwa eh mukhang mga disente rin. Ika nga nila, "Don't judge the book by its cover."

Pauwi na kasi ako nun sa bundok kagabi at habang naghihintay ng masasakyang bus sa isang waiting shed ay may biglang lumapit sa aking lalaki. Mukhang nasa late 30's to early 40's ang tingin ko sa hitsura ko. Naka-laptop bag pa sya (ewan ko lang kung may laman yun), long sleeves na karaniwang sinusuot ng mga pumapasok sa opisina (malinis at mukhang plantsado pa), naka gray pants na pamasok din sa opisina, at black shoes. Naka-gel pa ang buhok nya ngunit may bahid ng katandaan na ang kulay ng buhok nya. Lumapit sya sa akin na animo'y mag-aabang din kuno ng masasakyan. Sabay nagsasalita sya, di ko naman alam na ako na pala ang kinakausap nya.

Sabi nya sa akin, "Grabe, ang dami talagang mandurukot ngayon."

Wala akong imik habang nakatingin sa kanya.

Tuluy-tuloy pa rin sya sa pagsasalita, "Sumakay ako ng jeep galing Sta. Ana tapos kaya pala ako ginigitgit ng mama kasi dinudukutan na pala ako. Eto nga ginawa nya sa pantalon ko o."

Sabay pinakita ang right pocket ng pants nya sa likod. Mabilis ang pangyayari at di ko naman napansin kung nalaslas talaga ang bulsa nya sa likod. Pagkatapos ay nag-aalog na sya ng barya sa kamay nya.

Matapos nun ay biglang sabi nya, "Hello, miss. Baka naman may pera ka dyan pandagdag lang sa pamasahe ko. Nadukutan kasi ako at eto kulang na pera ko."

Ako naman, "Ay wala ho. Pasensya na at sakto lang din ang pera ko para sa pamasahe." Sa loob-loob ko, na-confirm ko na isa siyang huwad na nadukutan kuno. Mababasa mo naman ang killos nya at wala sa hitsura nyang nalulungkot sya o kaya'y nangangailangan talaga sya ng pera.

Nagpumilit pa rin ang loko, "Sige na naman. kahit beinte lang. Kulang talaga ang pera ko."

Since nagsisinungaling naman sya, eh di nagsinungaling na rin ako, "Wala ho talaga eh. Estudyante lang ako." Sa totoo naman kasi, marami akong bitbit. May bag ako na nakasukbit sa balikat ko, may paper bag pa ako sa kanang kamay, at isang mahabang payong sa kaliwa. Kaya kahit gusto ko man syang bigyan sa umpisa ay hindi ko magagawa kasi mahirap dumukot ng pera. And besides, buong 100php ang pinakamaliit na perang dala ko.

Nung alam nyang wala talaga syang mahihingi sa akin, naglakad na lamang sya papalayo at nagsasalita na lamang sya sa sarili nya. Hay, ang mga taong katulad nya. namimili talaga ng mga taong bibiktimahin nila. Sa dinami-daming tao na kasama ko sa waiting shed eh ako pa talaga ang napili nyang hingian ng pera. Dba kasi kung nangangailangan ka talaga ng pera dahil nga nadukutan ka, hihingi ka rin sa ibang tao. Hindi mo na maiisip na nahihiya ka o kung ano man. Tama ba ako? Naku, naku naman talaga ang mga katulad nya. Kaya ingat kayo at wag kayong magpapaloko sa mga taong ganun. Be a street-smart person. :)

I am currently stressed out from what I am doing. The tension is really different especially when the client directly talks to you. It's also hard to meet their 'impossible' demands, and it's VERY jard to make decisions on your own without consulting your manager/s. Guess what it's already 10pm and I'm still here in the office working my a** off. The best part is I have to wake up early tomorrow to work... and to satisfy our clients which happen to be... lawyers. These lawyers are actually nice but sometimes they are irritating. You know, I got scolded indirectly by the head lawyer this evening (through my mobile phone) and it's an awkward moment because I don't know what to tell her. Geez, I don't want to remember it anymore.

Anyway, I've got to go now. Still have to do my work here.

Whoa! May award na ang blog ko dito. Pers taym ito, mga dude. Haha. Maraming salamat, Avydoovy. :)


Kailangan ko talaga ng kape ngayon kasi inaantok ako. Pero sige, share ko na rin sa inyo itong kape ko. I want to give this award to Bryan, Redlan, and Kuya Pepe.

It's Friday na naman, and ang usual na sinasabi ng tao ay, 'Thank God, it's Friday!'. Thank God kasi end na naman ng week. Makakapag-relax na naman tayo sa Sabado at Linggo. Makakapag-bonding kasama ang family at friends. Pero para sa akin, thank God kasi I'm happy! Medyo gumaan na rin ang work load sa office (makakahinga na rin ako ng maluwag kahit paano); makikita ko na ulit sina Mama, Papa, at ang lola ko; at higit sa lahat magpapahinga ako sa bahay. Haha.

Before I forget, a friend of mine emailed this very cute story and so I want to share it to you, too. Read on...

WET PANTS

Come with me to a third
grade classroom.....

There is a nine-year-old kid sitting at his desk
and all of a sudden, there is a puddle between his feet and the front
of his pants are wet. He thinks his heart is going to stop because he
cannot possibly imagine how this has happened. It's never
happened before, and he knows that when the boys find out he will
never hear the end of it. When the girls find out, they'll never speak
to him again as long as he lives.

The boy believes his heart
is going to stop; he puts his head down and prays this prayer, "Dear
God, this is an emergency! I need help now! Five minutes from now I'm
dead meat."

He looks up from his prayer
and here comes the teacher with a look in her eyes that says he has
been discovered.

As the teacher is walking
toward him, a classmate named Susie is carrying a goldfish bowl that
is filled with water. Susie trips in front of the teacher and
inexplicably dumps the bowl of water in the boy's
lap.

The boy pretends to be
angry, but all the while is saying to himself, "Thank you, Lord! Thank
you, Lord!"

Now all of a sudden, instead
of being the object of ridicule, the boy is the object of sympathy.
The teacher rushes him downstairs and gives him gym shorts to put on
while his pants dry out. All the other children are on their hands and
knees cleaning up around his desk. The sympathy is wonderful. But as
life would have it, the ridicule that should have been his has been
transferred to someone else - Susie.

She tries to help, but they
tell her to get out. You've done enough, you
klutz!"

Finally, at the end of the
day, as they are waiting for the bus, the boy walks over to Susie and
whispers, "You did that on purpose, didn't you?" Susie whispers back,
"I wet my pants once too."

May God help us see the
opportunities that are always around us to do
good..

Remember.....Just going to
church doesn't make you a Christian any more than standing in your
garage makes you a car.

Each and everyone one of us
is going through tough times right now, but God is getting ready to
bless you in a way that only He can Keep the
faith.

Nagbakasyon ako nung weekend. Saktong-sakto lang ang bakasyon ko dahil nung mga nakaraang linggo ay naging napaka-stressful para sa akin. Well, nakapag-unwind naman ako nang husto at super saya ng aking weekend getaway. Let me share these pictures to you. :)

I am really loving the sun and sand so we will definitely come back soon.

Update.. update! Heto na ang request mo, Bry! Buti na lang malakas ka sa akin. Haha. :)

Ngayon ko lang na-realize na inaamag na pala ang blog kong ito. Imagine, nung March 2008 ko pa binili ang domain na ito tapos eto pa lang ang 15th entry ko ngayon sa blog. Sayang naman ang binayad ko para sa domain. Dapat lulubusin ko ang pag-update diba? Haha. Kaya heto basahin nyo na ang ilang katanungang bumabagabag sa isip ko.

Hay, ang buhay nga naman! Minsan kung ano ang wala, yun ang hinahanap mo. Ngunit kapag nandyan na ang hinahanap mo, eh yun naman ang nirereklamo at inaayawan mo at sasabihin mong ganito,
"Sana katulad na lang nun dati...".
Bakit nga ba minsan may ugali tayong ganun? Hindi ko rin maintindihan yun eh. Nasa nature ng man nga ba iyon?

Eto pa, bakit may mga taong ubod ng ka-plastic-an? Tapos kung magsalita ay akala mo kung sino. Hindi mo alam kung mabait ba sya sa isang tao kasi minsan mariringgan mo ng kasiraan din tungkol sa taong yun eh. Nakatira naman kami sa isang common place pero ang ugali naman ay animo'y sa squatter area nakatira (kahit hindi naman squatter ang lugar).

Isa na namang katanungan, bakit may mga taong akala mo kung sino na kung umasta? Nakatikim lang ng salapi sa dayuhang lugar tapos kung pagsalitaan ka na ay akala mo kung sinong napakataas na. May pinagsamahan naman kayo tapos biglang isang araw ay tinarayan ka na lang at pinagsalitaan ng masasakit na salita.

Haaayy..